Friday, July 14, 2006



Test.

10 juli 2006: Update uit Jakarta...

6 September?

Het allerbelangrijkste in ons leven is op dit moment natuurlijk de aankomende gezinsuitbreiding. De ETA is 6 September en het is de bedoeling dat dat in Singapore gaat gebeuren. Op het moment zijn we druk bezig om alle benodigde paperassen te verzamelen om dit mogelijk te maken. Hoewel Singapore haar eigen ingezetenen aanmoedigt om meer kinderen te verwekken, zijn ze doodsbang dat Europeanen en andere ongewenste buitenlanders een kind in Singapore krijgen en dan voor dit kind de Singaporese nationaliteit op te eisen. Om dit te voorkomen moet je diverse formulieren invullen, een brief krijgen van de Nederlandse ambassade (waarvoor je ook weer een aantal formulieren moet invullen en documenten moet inleveren), een lokale doktersverklaring inleveren, en een officiele garantie + borgsom van een lokale sponsor in Singapore regelen. Het proces is nog steeds niet helemaal duidelijk maar we denken dat we nu wel alles in gang hebben gezet. Op 5 augustus vertrekken we naar Singapore om daar ons kamp op te slaan voor de komende weken. Ik zal zelf de eerste periode door de week in Jakarta werken en in de weekends naar Singapore vliegen. Gelukkig zijn er een aantal nationale feestdagen en daarnaast ligt de brouwerij dicht bij het vliegveld, waardoor ik makkelijk vrijdagavond weg kan vliegen en maandagochtend terug. Verder komen Shona en Martje in verschillende periodes naar Singapore om Willemijn gezelschap te houden en te ondersteunen, als dat nodig mocht zijn.

Vooralsnog doorloopt Willemijn de zwangerschap vrij soepel. Ze is nauwelijks aangekomen en voelt zich meestal prima. Golft nog steeds, zij het dat ze nu wat eerder na 9 holes afhaakt vanwege de warmte. Sedert 2 weken mag ze van haar teamgenoten niet meer mee hockeyen, omdat het team bang is dat een verdwaalde bal, stick of arm tegen de zwangere buik kan stoten. Willemijn staat nu dus berustend langs de lijn om het team aan te moedigen en te coachen. Min of meer voor de grap hebben we onszelf gedwongen om met z'n tweeen naar een baby cursus te gaan. Eigenlijk viel het best wel mee, was het zelfs bij vlagen heel nuttig en in ieder geval grappig om te zien op wat voor manier sommige lokale mensen met de zwangerschap bezig zijn. Zo was er een oude expat man met een jong lokaal meisje, en het enige waar hij zich druk om leek te maken is hoe snel hij weer over haar heen kon na de bevalling...

Bali

Op de 2e plaats van belangrijke zaken staat dan wellicht Bali. Dit vakantie paradijs ligt op 1 uur vliegen van Jakarta. Je kunt vrij kort van tevoren tickets boeken en de nationale trots Garuda Airways vliegt zo'n beetje om het uur. Dankzij de diverse bommen in de afgelopen jaren is het zelfs in het hoogseizoen vrij makkelijk om een geschikt hotel te vinden. We zijn er nu al 3x geweest en elke keer was het heerlijk. Je bent dan echt even helemaal weg van de drukte, de smog, het verkeer in Jakarta, etc. Op een of andere manier lijkt het in Bali altijd zonnig! En het is raar dat het veel lekkerder en ontspannender kan zijn om met een biertje aan het zwembad van je gehuurde Bali villaatje te liggen, dan bij het zwembad in je eigen tuin... De stranden en de zee is niet overal even prachtig, dus in het begin moet je even uitvinden in welke plek je het beste kan zijn. Het binnenland van Bali is verassend mooi: je kunt wandelen door eindeloze rijstpadi's of langs de grote meren in vulkaan kraters, er zijn vele pittoreske dorpen met grote lokale marktplaatsen, een aantal hele mooie golfbanen waarbij je continu wordt afgeleid door het prachtige uitzicht op valleien of zee.

Bali is natuurlijk wel een beetje beinvloed door toerisme. Bij diverse hotels spreken de kamerjongens 3 woorden Duits of Nederlands. Ze blijven voor je hotelkamer staan en zodra je deur opengaat krijg je een "Gute morgen!" naar je hoofd geslingerd. Te pas maar al heel snel te onpas wordt er gevraagd hoe het met je gaat. De taxi-chauffeurs vertellen zonder uitzondering onmiddelijk na het instappen dat de business wel erg slecht is sinds de bomaanslagen en dat het bedrag op de meter ter nauwernood kostendekkend is. Vervolgens willen ze allemaal weten wat je morgen gaat doen en hoe je daar heen gaat, wanneer je weer terug vliegt en of hij je dan mag wegbrengen.

De eerste Bezoekers

Op een of andere manier zitten we in Jakarta veel sneller volgeboekt dan in Lagos... Hetty (Willemijn's moeder) had de eer om de boeken in te gaan als onze eerste bezoeker in Jakarta. Ze kwam natuurlijk vooral om Willemijn's buikje te bezichtigen en om slimme tips te geven voor de postnatale periode. Daarnaast was het ook erg gezellig. Tussen het inkopen van baby-inboedel en het aankleden van de baby kamer (daar hadden we zelf "nog geen tijd" voor gehad), toonden de aanstaande oma en moeder zich reislustig en stonden er diverse auto-uitstapjes en zelfs meerdere binnenlandse vliegreisjes op het programma. Zelfs de door de recente aardbeving aangestaste landingsbaan van Jogyakarta werd getrotseerd om de Merapi te kunnen bekijken!

Na Hetty's vertrek hadden we 1 dag rust en daarna stond Martje al weer op de stoep. Een paar dagen later sloot Robert Jan aan. Laatsgenoemde had namelijk nog wat punten nodig om ook dit jaar platinum te blijven. Het dubbele bezoek stelde ons in de gelegenheid om het huis uit te testen: beide gasten kregen hun eigen kamer met kingsize bed en en-suite badkamer & wc. Het bleek echter dat tegelijk douchen niet helemaal mogelijk was. En eindelijk had het boventallige personeel ook wat meer te doen. Ze toonden zich vooral erg verheugd met eindelijk eens iemand die wel bereid was om dag in dag uit zijn buikje letterlijk rond te eten.

Bier proeven

Gewoon hard werken dus. In een poging de Javaanse horeca naar een hoger niveau te tillen is het Six-Star-Barman programma gelanceerd. Robert Jan werkt een dagje mee om te testen of de barmannen de eerder geleerde theorie ook echt in praktijk weten te brengen. Dus: de kroeg binnen stappen, een biertje bestellen en goed opletten of de barman de 6 stappen juist uitvoert. Als hij het goed doet krijgt de barman ter plekke een contant geldbedrag en een 6-Star Barman onderscheiding. Robert Jan mocht zich ontfermen over de speciale Heineken-thermometer om te kijken of het Heineken bier op een temperatuur tussen de 4 en 8 graden wordt geserveerd. Hierna wordt de scorecard met de barman doorgenomen en worden de prijs en onderscheiding uitgedeeld als ie het goed doet. Dan weer door naar de volgende kroeg. De lokale barmannen wisten dat ze een "mystery drinker" konden verwachten, maren waren absoluut flabbergasted dat het in hun geval om 2 buitenlanders bleek te gaan. Met het gebrekkige gebrabbel in bahasa Indonesia kon ik onvoldoende overtuigend duidelijk maken dat ik in Jakarta werk en Robert Jan slechts op bezoek is. Veelal werd onmiddelijk de eigenaar van stal gehaald om ons te ontmoeten: de 2 Heineken mensen die speciaal vanuit het Nederlandse hoofdkantoor zijn ingevlogen om hun Heineken bier te testen. Met name die ene meneer die schijnbaar helemaal uit New York was gekomen om alleen maar een thermometer in het door hen geschoken biertje te stoppen, en die na een slok en een goedkeurend knikje weer verdween, maakte erg veel indruk!

Friday, September 02, 2005

Reisverslag - Bo in Nigeria!

Hoe gaat het met jullie? Voor het geval dat jullie het nog niet weten, ik
zit in Nigeria! Daar wonen goede vrienden van mij, Willemijn en Jasper, hij
werkt voor Heineken en is twee jaar geleden uitgezonden. Het is niet de
ultieme vakantiebestemming maar het is hier wel heel relaxt. Ik zit hier op
een Shell-compound waar allemaal andere expats wonen, er is een zwembad,
tennisbaan, squashbaan, en het mooiste is dat alles hier voor je wordt
gedaan. Er is een huishoudhulp, een kok, een chauffeur en veel bewaking,
'witneuzen' (en ik) worden hier beschouwd als rijke koningen en
koninginnetjes.
Het huis van Jasper en Willemijn is geweldig. Heel gezellig en mooi. Ze
zitten in een appartementencomplex op de bovenste (4e) verdieping. Uitzicht
op het zwembad! Ik weet wel wat ik later als ik groot ben wil worden: een
expat(nou ja daar hebben we het nog wel over, he mam!)
Ik ben afgelopen zaterdag aangekomen, vanaf het vleigveld met een escorte
naar de compound gebracht. We raceten over de wegen van Nigeria met
zwaailichten, haha, dat is wel leuk hoor.
Ik hoor dat het volgende week beter weer wordt in het koude kikkerlandje!
Das wel balen, ik ben niet helemaal naar Nigeria gevlogen als het ook lekker
weer is in NL.
Ik heb het hier geweldig!!! Jasper & Wil zijn schatten en ik word helemaal
in de watten gelegd: Tja, Willemijns visie op vakantie: "Als je maar genoeg
uitrust!"
Maar ik heb ook al veel gezien van het 'streetlife' van Nigeria. Alles
gebeurt hier namelijk op de straat.
Maar goed, het expatleven is heel relaxt! Samen met Willemijn worden we
overal door de Chauffeur Dike naartoe gebracht, hij zet ons af voor de deur,
wacht tot we weer naar buiten komen en brengt ons waar we heen willen. 'S
Ochtens zeg ik tegen de hulp Blessing wat ik wil voor ontbijt en even later
staat het voor mijn neus, heerlijk! Je kan begrijpen dat ik hier eigenlijk
niet meer weg wil. Nou ja, er zijn wel een paar vervelende dingen, er heerst
hier veel bureaucratie, de politie is hier erg corrupt en natuurlijk heerst
er veel armoede.
Vanuit de auto kan ik goed zien wat er zich allemaal op de straat afspeelt.
Al rijdend komen we van alles tegen, de mensen lopen hier gewoon kris kras
door elkaarheen over de weg. Ze verkopen echt van alles, snoepgoed, cd's,
telefoonkaarten, tijdschriften en zo nu en dan kom je een verdwaalde
Wc-borstel tegen of iets dat niet valt te deifniëren.
Zoals ik al zei, speelt alles zich af op de straat, op elke hoek vind je wel
een handeltje. Mensen verkopen groenten, brood, ijsgekoelde drankjes, potten
en pannen etc. Maar ook de garage zit hier langs de weg, daar staan echt de
meest kapotte auto's die je ooit in je leven hebt gezien. Een auto na
achtervolging in een James Bondfilm is er niets bij.
Het verkeer is namelijk erg speciaal, er bestaan eigenlijk weinig regels,
auto's rijden langs elkaar, tussen elkaar door en ook gerust tegen elkaar
aan. Er rijden hier overal gele busjes rond, het OV van Nigeria, deze busjes
kennen we in principe ook wel in Nederland, de busjes waar niet meer dan 8
mensen in zijn toegestaan. Misschien moet de Nederlandse wetgeving zich nog
een keer bedenken want hier in Nigeria gaan er heel effieciënt minstens 20/
30 in. Hartstikke makkelijk hoor! (nou ja misschien zijn het van die
Volkswagen Transporter-busjes).
Wanneer we dan in een 'go slow' (file) terechtkomen is het helemaal grote
pret! Allemaal mensen die iets van je willen (geld) komen dan aan je raam
staan en smeken: "Madame"! De kindertjes en de gehandicapte mensjes zijn
echt heel zielig! Toch is het beter om ze geen geld te geven. Het is echt
heel erg, maar dan moet je dus gewoon de andere kant opkijken.
Het ergste vind ik hier de grote verschillen, aan de ene kant van de weg
staat een enorm protserig gebouw, bedekt met goud, palmbomen in de tuin en
een hele lelijke fontein terwijl er aan de andere kant van de weg een man
met een bochel, een uitpuilend oog en een half been ligt te creperen. Tja,
dan ga je toch wel even bij jezelf te rade.
De eerste paar dagen heb ik voornamelijk genoten van het expatleven,
etenjes, lunchjes, pedicure en manicure en shopping is een belangrijk
onderdeel van dit leven. Gisteren was wel heel speciaal, we zijn naar een
marktje gegaan (Lekki) wij rijden dan toevallig rond in een gouden auto dus
toen de gouden koets (zo noemt Willemijn het zo mooi) het marktterrein kwam
oprijden verzamelden allemaal kleine donkere jongetjes zich om de auto. Zo
gauw je de auto uitstapt stellen ze zich allemaal voor en willen ze allemaal
je tas dragen. Vanaf dan lopen ze als een gedwee hondje achter je aan,
hopend op een tas. Terwijl wij langs de hutjes liepen waar allemaal
spulletjes lagen uitgestald, stonden de hutjeseigenaren snel op uit hun
slaap en probeerden ons naar hun spulletjes te leiden.
-Er vallen me hier wel een paar dingen op: vrouwen scheren hun benen niet.
-Sommige mensen hier hebben nog niet van het woord deodorant gehoord.
-We gingen een föhn kopen en dan moet je eerst de een bonnetje krijgen,
daarmee moet je naar de andere kant van de winkel lopen daar betaal je
vervolgens, dan krijg je op de bon een stempel dan loop je terug naar de
föhn, haal je hem op, dan loop je naar de bewakers, laat je de bon en de
föhn zien, dan krijg je nog meer stempels en dan mag je gaan. Melkertbanen
zijn niet in Nederland bedacht hoor!!
-We zijn gisteren naar de film geweest en mensen vinden het gewoon prettig
om 3 kwartier na aanvang nog binnen te komen lopen, ze zijn vrij luidruchtig
en ze kennen het uitknopje op hun telefoon niet.
Maar het is hier paradijs! Tot vanochtend een uurtje of half twaalf!
Willemijn en Jasper moesten allebei werken en ik ging met vrienden van hun
naar het strand, Grace (haar man werkt ook voor Heineken) haar dertienjarige
zoon Kevin en haar schoonzus en zwager + twee dochters. We hadden om tien
uur afgesproken bij de Amerikaanse ambassade, daar is een steiger en daar
zouden we op een boot stappen om naar het strand te gaan. Nadat we de boot
hadden gevonden en de chauffeurs alle spullen de boot hadden opgedragen was
het tijd voor ons om te vertrekken. De boot is een brouwerijboot die voor
dit soort uitjes wordt gebruikt. Het is natuurlijk absoluut geen gloednieuwe
boot, stel je voor een motorboot waar ongeveer 10 tot 15 mensen (op z'n
Nederlands) op passen. Toen wij allemaal goed en wel zaten gingen we varen.
Een mannetje bestuurde de boot, hij stond aan de achterkant van de boot
tussen de twee motoren in. Ik vond het heerlijk op het water, we gingen met
een behoorlijke snelheid en er was genoeg te zien. Soms dan gingen we opeens
wat minder snel, dan sputterde de motor even of viel hij gewoonweg even uit.
Tja, het zijn Nigeriaanse boten en het schijnt dat men nog niet echt van het
woord onderhoud heeft gehoord.
Maar goed we waren dus net goed op weg, eigenlijk midden op het water toen
ik opeens merkte dat de ene motor in de fik stond... Tja wat doe je dan, de
twee mannetjes die aan de voorkant van de boot stonden renden naar de
achterkant, terwijl de andere probeerde het vuurtje te blussen en de ene
gastank overboord gooide. Terwijl ze zo renden viel de één van de boot af
(wij dachten aanvankelijk eerst dat hij overboord sprong), ik dacht nog
shit, ik zometeen moeten wij ook allemaal het water in, mijn telefoon,
fototoestel, neeeeeeeeeeee, nou ja liever springen dan ontploffen natuurlijk
maar overal om ons heen vloeide benzine en we zaten midden op het water.
Dus, met één man overboord en twee aan dek, waren zij druk bezig om het vuur
te blussen, ze trokken de benzineslang uit de motor en goten ons daarbij
over en haalde de kap van de motor. En omdat we geen emmer aan boord hadden
trokken ze hun t-shirt uit en doopten deze in het water en probeerden het
hiermee te blussen. In eerste instantie werkte dit niet al te goed en ik zag
het niet echt zitten, ik ben niet heel erg technisch maar naar mijn mening
kan zo'n motor ontploffen, hallo ik heb nu echt wel genoeg 007films gezien,
was gisteren nog in de bioscoop en zag Mr. en Mrs. Smith (daar kwamen ook
veel ontploffingen in voor en motoren kunnen volgens mij gewoon ontploffen).
Dus, daar zaten we dan, uiteindelijk hebben ze de brand kunnen doven. En
terwijl iedereen daarna nog zat na te bibberen, probeerden onze Nigeriaanse
vrienden de boot alweer te starten om onze weg te vervolgen naar het strand.
Ja daaaaaaaaaaaaaaaaaaaag, ech nie hoor, wij hebben gezegd rechtsomkeert en
op de motor die niet in brand stond. Dus zo geschiedde, ik moet eerlijk
zeggen dat ik in de boot erg rustig ben gebleven maar toen ik aan land was
slaakte ik wel even een zucht. Bikkel ben ik he....
Dus, vandaag hebben we heerlijk de hele dag aan het zwembad gelegen, heel
relaxt. Zaterdag gaan we weer naar het strand met jawel, waarschijnlijk
dezelfde boot, eeeeeeeiiiiiiiiiiiiiiiii! Nou ja dat zien we dan wel, ik heb
het hier echt heel erg naar mijn zin, ik zend jullie geen postkaarten, want
dat kan helemaal niet vanuit Nigeria!!!