Friday, September 02, 2005

Reisverslag - Bo in Nigeria!

Hoe gaat het met jullie? Voor het geval dat jullie het nog niet weten, ik
zit in Nigeria! Daar wonen goede vrienden van mij, Willemijn en Jasper, hij
werkt voor Heineken en is twee jaar geleden uitgezonden. Het is niet de
ultieme vakantiebestemming maar het is hier wel heel relaxt. Ik zit hier op
een Shell-compound waar allemaal andere expats wonen, er is een zwembad,
tennisbaan, squashbaan, en het mooiste is dat alles hier voor je wordt
gedaan. Er is een huishoudhulp, een kok, een chauffeur en veel bewaking,
'witneuzen' (en ik) worden hier beschouwd als rijke koningen en
koninginnetjes.
Het huis van Jasper en Willemijn is geweldig. Heel gezellig en mooi. Ze
zitten in een appartementencomplex op de bovenste (4e) verdieping. Uitzicht
op het zwembad! Ik weet wel wat ik later als ik groot ben wil worden: een
expat(nou ja daar hebben we het nog wel over, he mam!)
Ik ben afgelopen zaterdag aangekomen, vanaf het vleigveld met een escorte
naar de compound gebracht. We raceten over de wegen van Nigeria met
zwaailichten, haha, dat is wel leuk hoor.
Ik hoor dat het volgende week beter weer wordt in het koude kikkerlandje!
Das wel balen, ik ben niet helemaal naar Nigeria gevlogen als het ook lekker
weer is in NL.
Ik heb het hier geweldig!!! Jasper & Wil zijn schatten en ik word helemaal
in de watten gelegd: Tja, Willemijns visie op vakantie: "Als je maar genoeg
uitrust!"
Maar ik heb ook al veel gezien van het 'streetlife' van Nigeria. Alles
gebeurt hier namelijk op de straat.
Maar goed, het expatleven is heel relaxt! Samen met Willemijn worden we
overal door de Chauffeur Dike naartoe gebracht, hij zet ons af voor de deur,
wacht tot we weer naar buiten komen en brengt ons waar we heen willen. 'S
Ochtens zeg ik tegen de hulp Blessing wat ik wil voor ontbijt en even later
staat het voor mijn neus, heerlijk! Je kan begrijpen dat ik hier eigenlijk
niet meer weg wil. Nou ja, er zijn wel een paar vervelende dingen, er heerst
hier veel bureaucratie, de politie is hier erg corrupt en natuurlijk heerst
er veel armoede.
Vanuit de auto kan ik goed zien wat er zich allemaal op de straat afspeelt.
Al rijdend komen we van alles tegen, de mensen lopen hier gewoon kris kras
door elkaarheen over de weg. Ze verkopen echt van alles, snoepgoed, cd's,
telefoonkaarten, tijdschriften en zo nu en dan kom je een verdwaalde
Wc-borstel tegen of iets dat niet valt te deifniëren.
Zoals ik al zei, speelt alles zich af op de straat, op elke hoek vind je wel
een handeltje. Mensen verkopen groenten, brood, ijsgekoelde drankjes, potten
en pannen etc. Maar ook de garage zit hier langs de weg, daar staan echt de
meest kapotte auto's die je ooit in je leven hebt gezien. Een auto na
achtervolging in een James Bondfilm is er niets bij.
Het verkeer is namelijk erg speciaal, er bestaan eigenlijk weinig regels,
auto's rijden langs elkaar, tussen elkaar door en ook gerust tegen elkaar
aan. Er rijden hier overal gele busjes rond, het OV van Nigeria, deze busjes
kennen we in principe ook wel in Nederland, de busjes waar niet meer dan 8
mensen in zijn toegestaan. Misschien moet de Nederlandse wetgeving zich nog
een keer bedenken want hier in Nigeria gaan er heel effieciënt minstens 20/
30 in. Hartstikke makkelijk hoor! (nou ja misschien zijn het van die
Volkswagen Transporter-busjes).
Wanneer we dan in een 'go slow' (file) terechtkomen is het helemaal grote
pret! Allemaal mensen die iets van je willen (geld) komen dan aan je raam
staan en smeken: "Madame"! De kindertjes en de gehandicapte mensjes zijn
echt heel zielig! Toch is het beter om ze geen geld te geven. Het is echt
heel erg, maar dan moet je dus gewoon de andere kant opkijken.
Het ergste vind ik hier de grote verschillen, aan de ene kant van de weg
staat een enorm protserig gebouw, bedekt met goud, palmbomen in de tuin en
een hele lelijke fontein terwijl er aan de andere kant van de weg een man
met een bochel, een uitpuilend oog en een half been ligt te creperen. Tja,
dan ga je toch wel even bij jezelf te rade.
De eerste paar dagen heb ik voornamelijk genoten van het expatleven,
etenjes, lunchjes, pedicure en manicure en shopping is een belangrijk
onderdeel van dit leven. Gisteren was wel heel speciaal, we zijn naar een
marktje gegaan (Lekki) wij rijden dan toevallig rond in een gouden auto dus
toen de gouden koets (zo noemt Willemijn het zo mooi) het marktterrein kwam
oprijden verzamelden allemaal kleine donkere jongetjes zich om de auto. Zo
gauw je de auto uitstapt stellen ze zich allemaal voor en willen ze allemaal
je tas dragen. Vanaf dan lopen ze als een gedwee hondje achter je aan,
hopend op een tas. Terwijl wij langs de hutjes liepen waar allemaal
spulletjes lagen uitgestald, stonden de hutjeseigenaren snel op uit hun
slaap en probeerden ons naar hun spulletjes te leiden.
-Er vallen me hier wel een paar dingen op: vrouwen scheren hun benen niet.
-Sommige mensen hier hebben nog niet van het woord deodorant gehoord.
-We gingen een föhn kopen en dan moet je eerst de een bonnetje krijgen,
daarmee moet je naar de andere kant van de winkel lopen daar betaal je
vervolgens, dan krijg je op de bon een stempel dan loop je terug naar de
föhn, haal je hem op, dan loop je naar de bewakers, laat je de bon en de
föhn zien, dan krijg je nog meer stempels en dan mag je gaan. Melkertbanen
zijn niet in Nederland bedacht hoor!!
-We zijn gisteren naar de film geweest en mensen vinden het gewoon prettig
om 3 kwartier na aanvang nog binnen te komen lopen, ze zijn vrij luidruchtig
en ze kennen het uitknopje op hun telefoon niet.
Maar het is hier paradijs! Tot vanochtend een uurtje of half twaalf!
Willemijn en Jasper moesten allebei werken en ik ging met vrienden van hun
naar het strand, Grace (haar man werkt ook voor Heineken) haar dertienjarige
zoon Kevin en haar schoonzus en zwager + twee dochters. We hadden om tien
uur afgesproken bij de Amerikaanse ambassade, daar is een steiger en daar
zouden we op een boot stappen om naar het strand te gaan. Nadat we de boot
hadden gevonden en de chauffeurs alle spullen de boot hadden opgedragen was
het tijd voor ons om te vertrekken. De boot is een brouwerijboot die voor
dit soort uitjes wordt gebruikt. Het is natuurlijk absoluut geen gloednieuwe
boot, stel je voor een motorboot waar ongeveer 10 tot 15 mensen (op z'n
Nederlands) op passen. Toen wij allemaal goed en wel zaten gingen we varen.
Een mannetje bestuurde de boot, hij stond aan de achterkant van de boot
tussen de twee motoren in. Ik vond het heerlijk op het water, we gingen met
een behoorlijke snelheid en er was genoeg te zien. Soms dan gingen we opeens
wat minder snel, dan sputterde de motor even of viel hij gewoonweg even uit.
Tja, het zijn Nigeriaanse boten en het schijnt dat men nog niet echt van het
woord onderhoud heeft gehoord.
Maar goed we waren dus net goed op weg, eigenlijk midden op het water toen
ik opeens merkte dat de ene motor in de fik stond... Tja wat doe je dan, de
twee mannetjes die aan de voorkant van de boot stonden renden naar de
achterkant, terwijl de andere probeerde het vuurtje te blussen en de ene
gastank overboord gooide. Terwijl ze zo renden viel de één van de boot af
(wij dachten aanvankelijk eerst dat hij overboord sprong), ik dacht nog
shit, ik zometeen moeten wij ook allemaal het water in, mijn telefoon,
fototoestel, neeeeeeeeeeee, nou ja liever springen dan ontploffen natuurlijk
maar overal om ons heen vloeide benzine en we zaten midden op het water.
Dus, met één man overboord en twee aan dek, waren zij druk bezig om het vuur
te blussen, ze trokken de benzineslang uit de motor en goten ons daarbij
over en haalde de kap van de motor. En omdat we geen emmer aan boord hadden
trokken ze hun t-shirt uit en doopten deze in het water en probeerden het
hiermee te blussen. In eerste instantie werkte dit niet al te goed en ik zag
het niet echt zitten, ik ben niet heel erg technisch maar naar mijn mening
kan zo'n motor ontploffen, hallo ik heb nu echt wel genoeg 007films gezien,
was gisteren nog in de bioscoop en zag Mr. en Mrs. Smith (daar kwamen ook
veel ontploffingen in voor en motoren kunnen volgens mij gewoon ontploffen).
Dus, daar zaten we dan, uiteindelijk hebben ze de brand kunnen doven. En
terwijl iedereen daarna nog zat na te bibberen, probeerden onze Nigeriaanse
vrienden de boot alweer te starten om onze weg te vervolgen naar het strand.
Ja daaaaaaaaaaaaaaaaaaaag, ech nie hoor, wij hebben gezegd rechtsomkeert en
op de motor die niet in brand stond. Dus zo geschiedde, ik moet eerlijk
zeggen dat ik in de boot erg rustig ben gebleven maar toen ik aan land was
slaakte ik wel even een zucht. Bikkel ben ik he....
Dus, vandaag hebben we heerlijk de hele dag aan het zwembad gelegen, heel
relaxt. Zaterdag gaan we weer naar het strand met jawel, waarschijnlijk
dezelfde boot, eeeeeeeiiiiiiiiiiiiiiiii! Nou ja dat zien we dan wel, ik heb
het hier echt heel erg naar mijn zin, ik zend jullie geen postkaarten, want
dat kan helemaal niet vanuit Nigeria!!!